...οι μέρες έχουν αρχίσει και γίνονται κρύες πολύ...πολύ...οι δυσεύρετες πλέον αχτίδες του ήλιου δεν σε αφήνουν να συγκεντρωθείς όσο και να το θέλεις όταν ξεπροβάλλουν... είναι ίσως κι ο συνδυασμός των επερχόμενων γιορτών των χριστουγέννων που για έναν παραπάνω λόγο θέλεις να ξεχυθείς στους δρόμους και να εισπνεύσεις την ζωή...είναι όμως και κάτι ανεξήγητο...κάτι λογικά ανεξήγητο...ένα καλό προαίσθημα...
...προγραμματίζω το site visit μου εδώ κι αρκετή ώρα...τα έχω όλα έτοιμα για τις εξωτερικές μου δουλειές, αλλά κι αρκετή μελέτη να μου καλύψει το απόγευμα χωρίς να χρειαστεί να επιστρέψω στο γραφείο για την ημέρα...
...είναι όμορφο το συναίσθημα, όταν όλα τα γεγονότα δενουν μεταξυ τους...το site ειναι σε walking distance απο το γραφειο.. Το venue για τη συναυλια που θελω να παω ειναι ακριβως στην ιδια περιοχη... Κι επισης προβλεπεται να τελειωσω τα observations γυρω στις 4.30μμ κ εχω καποια ωρα να πιω ενα τσαι μελετωντας και σχεδιαζοντας τις κινησεις μας με τον πελατη την επομενη μερα... Και τοτε θα εχει φτασει η στιγμη που θα μπορω να δοκιμασω την τυχη μου για τα εισιτηρια της συναυλιας...λες να ειμαστε τυχεροι? I have a good feeling...
σε ολη την διαδρομη προς την Caledonian Road μου ειχε κολλησει το τραγουδι της... Video Games...ναι...της Lana del Ray...ειναι αυτης το preformance που θελω να δω και που εχει γινει sold out εδω και δυο μηνες...
Ημουν απασχολημενη για πολλη ωρα...οταν εφτασε η καταλληλη στιγμη της ληξης των καθηκοντων μου τρυπωσα στην γαλαζια πορτα πισω απο την περιφραγμενη βεραντουλα και μου ανοιχτηκε ενα τοσο ζεστο περιβαλλον... Εδω μπορεις να τα κανεις ολα...drink, shop and do...εμεινα για περισσοτερα μισαωρα που καθε λιγο προσθετα στην παραμονη μου εκει, αφοσιωμενη στο προγραμμα των δραστηριοτητων που μπορεις να κανεις σε αυτο το μερος παραλληλα με τα cocktails και τις συζητησεις με φιλους και γνωστους...ημουν μονη, και δεν ξερω γιατι δεν ξεκολλουσα...δεν..δεν ηξερα..και, δεν ξεκολλουσα...
Οταν τελειωσα το τελευταιο βιβλιο που ειχα επιλεξει να ξεφυλλισω και να μυρισω, επινα και την τελευταια γουλια του ζεστου μου κρασιου...στη συναυλια δεν ετρεξα τελικα, αλλα ουτε κ το τηλεφωνο χτυπησε... Στο μυαλο μου ολες αυτες τις ωρες διαδραματιζονταν κινηματογραφικα παιχνιδια...πιθανες ασχολιες, αξιοζηλευτες χειροτεχνιες, ενδιαφερουσες αναζητησεις...του μυαλου και της ψυχης που γεμιζει...και αισθανεσαι ομορφα...γεματα...ισως ηταν αυτα τα video games που αναζητουσα...ισως το προαισθημα να βγηκε αληθινο...γεματο...
