zmel the bubbly white cubic sundays...

είναι από αυτά τα κυριακάτικα πρωινά του χειμώνα που απλά ξυπνάς νωρίς, χωρίς κανέναν λόγο...απόλυτη ησυχία στο υπόλοιπο σπίτι κι έξω από το παράθυρο μια λονδρέζικη καινούργια μέρα να σε καλεί στους δρόμους της...έχοντας αποβάλλει κάθε ίχνος συντηρητικής αισθητικής από τις επιθυμίες σου για την ημέρα ξεκινάς μόνος, με μόνη συντροφιά στις περιηγήσεις σου την διάθεσή σου, για κάτι νέο και διαφορετικό...

το τρένο σταματάει στο σταθμό του London Bridge; μη ρωτάς πώς έφτασα εδώ..μπήκα στο πρώτο βαγόνι του πρώτου τρένου που έφτασε στο σταθμό δίπλα στο σπίτι μου...φανταζόμουν ότι δεν είχα και πολλές επιλογές για κάτι νέο σε αυτήν την περιοχή μιάς και ήταν από τις πρώτες επιλογές μου τα εναλλακτικά μου weekends...

κατευθύνθηκα προς την Bermondsey Street όπου είχα διαβάσει πρόσφατα για τη νέα White Cube γκαλερί στο Λονδίνο; μια γκαλερί που ιστορικά φιλοξενεί διεθνώς αναγνωρισμένα ονόματα της σύγχρονης τέχνης. Ήταν μια καλή ευκαιρία να την επισκεφθώ, είχα διαβάσει πολλά και για τον αρχιτεκτονικό της σχεδιασμό...
μέσα στις κατάλευκες κυβικές αίθουσες (white cube γαρ..) ζωγραφικές που αποδομούν κι επαναπροσδιορίζουν τις παραδοσιακές μεθόδους έκθεσης του γερμανού Nikolas Gambaroff. στην έκθεση με τίτλο “Male Fantasies”, ο καλλιτέχνης διαμελίζει την υλικότητα του μέσου κι ανακαλύπτει εκ νέου τον χώρο μέσα στον οποίο εκθέτει τα έργα του...κοινώς δεν αρκείται στην μονοδιάστατη έκφραση της τέχνης του, αλλά επεκτείνεται και στις άλλες διαστάσεις του χώρου συνδυάζοντας την ζωγραφική με την γλυπτική...
σε μιά άλλη αίθουσα, για πρώτη φορά στο Λονδίνο φιλοξενείται τόσο μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής δράσης του επίσης γερμανού Anselm Kiefer. Η έκθεσή του με τίτλο “Il Mistero delle Cathedrale” υποστηρίζει τον μυστικό κωδικό της «Αλχημείας», επιταχύνοντας την μεταμόρφωση που είναι ήδη παρούσα σε όλα τα πράγματα...τα έργα του αλληγορικά, τα στοιχεία τους όμως εμφανή σε μεγάλη κλίμακα...πέρασα αποσβολωμένη πολλή ώρα περιφερόμενη μέσα σε αυτόν τον κύβο – hub της διεθνούς αναγνωρισμένης τέχνης εντυπωσιασμένη από την ιστορία που κρύβεται πίσω από τις τεχνοτροπίες και τα ερεθίσματα τους...

βγαίνοντας και πάλι στον δρόμο, ο κόσμος έχει ξεχυθεί και βολτάρει πιο ζωηρά καθώς πλησιάζει μεσημέρι πια...το βήμα μου σταματάει έξω από ένα μαγαζί που πολύ περίεργα με μεταφέρει, σε συνδυασμό με όλο το περιβάλλον σκηνικό, σε εναλλακτικές βόλτες στη Νέα Υόρκη..ίσως είναι το όνομά του..”Village East”, bar και restaurant, και δίχως δεύτερη σκέψη μπαίνω μέσα και κάθομαι στο bar...είναι τόσο ζεστή η ατμόσφαιρα, που είμαι σίγουρη ότι δεν είναι μόνο το ξύλο, ως κυρίαρχο υλικό της διακόσμησης και της επένδυσης του χώρου αλλά και η αύρα του κόσμου εδώ που παίρνει το πρωινό του, έστω και καθυστερημένα μέσα στην μέρα...πλάι μου στίβα κυριακάτικες εφημερίδες έτοιμες για ξεφύλλισμα κι από πάνω μου περίτεχνο υφασμάτινο φωτιστικό με ωθεί με τις ζεστές του γλυκιές λάμψεις σε νωχελικό κυριακάτικο μεσημέρι σε μια βόλτα που σίγουρα βγήκα κερδισμένη...ένας χαρακτηριστικός νεαρός άγγλος, όχι από τους φλεγματικούς, έρχεται για την παραγγελία... “have you decided, ma’m?”, είπε με την οξφορδιανή προφορά που πεθαίνω. “Sure, I’ll have a mimosa,please!”, απάντησα με στόμφο...δεν θα μπορούσε να κλείσει διαφορετικά η περιηγησή μου...το αγαπημένο μου νεοϋορκέζικο cocktail σαμπάνιας επισφραγίζει με επισημότητα αυτήν την τόσο ωραία Κυριακή στο νοτιοανατολικό Λονδίνο...mimoza darling!



http://whitecube.com/
http://www.villageeast.co.uk/

zmel the secret...

είναι περίεργο το πόσο καλά μαθαίνω τον εαυτό μου μεγαλώνοντας...πολλές φορές και λυτρωτικό, όντας προληπτικό...έτσι λοιπόν λειτούργησα και κατά την επιστροφή μου από τις διακοπές των Χριστουγέννων..σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι για να περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται κι αυτή η περίοδος προσαρμογής...εντελώς εκνστικτωδώς φρόντισα να αφήσω αρκετό χρόνο ελεύθερο στην ασφάλεια της μοναξιάς μου στο σπίτι αλλά ταυτόχρονα να γεμίσω τα απογεύματα μου και τα βράδια μου συναντώντας τα άτομα που αισθάνομαι πιο κοντά μου και κάνοντας διαφορετικά πράγματα που μου αρέσουν και που μόνο το Λονδίνο μου προσφέρει..

με είχε ενημερώσει η Ε. γι αυτήν την βραδιά, και πάντα την εμπιστεύομαι..."είναι μια μυστική βραδιά, και δεν έχεις να αγχώνεσαι για το αν θα σου αρέσει η οργάνωση της, γιατί πολύ απλά σίγουρα θα σου αρέσει..."

κι έτσι κι έγινε..τα εισιτήρια μας είχαν εκδοθεί για Παρασκευή απόγευμα στις 7μμ...πάνω τους τυπωμένος ένας κωδικός αριθμός και ως σημείο συνάντησης ο σταθμός του Υπόγειου "Barbican".. "Secret Cinema"...και η αγωνία μας κορυφωνόταν όσο το τρένο πλησίαζε στο σταθμό...

από τις πρώτες κιόλας στιγμές ήταν ξεκάθαρο ότι κάτι συνέβαινε...κάτι μυστηριώδες...μιά αυστηρή φιγούρα σαν βγαλμένη από την Κεντρική Ευρώπη, κρατώντας μια τεράστια μαύρη ομπρέλα όριζε το πρώτο αναγνωριστικό σημείο της βραδιάς...παραδίπλα, κατέφθανε κόσμος είτε κρατώντας λουλούδια είτε ντυμένος πένθιμα, είτε ακόμη ντυμένοι σαν γερμανοί κι αυστριακοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...για να είμαι ειλικρινής κάποια hints είχαν δοθεί κατά την παραλαβή των μυστικών κωδικών στα εισιτήρια που σκιαγραφούσαν στο περίπου το ύφος της βραδιάς και προέτρεπαν τους πιο τολμηρούς να μυηθούν στο παραμύθι και να γίνουν έστω και για λίγο ήρωες σε αυτό το μυστικό παιχνίδι...

με εντελώς υπόγειο τρόπο οδηγηθήκαμε κατά ομάδες μέσα από στενά που αν κι ανήκαν σε μια από τις πρότερες γειτονιές μου στο Λονδίνο ένιωθα ότι δεν τα είχα ξαναδιαβεί...στη διαδρομή στοιχεία από το μυστικό παιχνίδι μάς έβαζαν όλο και περισσότερο στην ατμόσφαιρα αυτού που θα ακολουθούσε...εκ των υστέρων διαπιστώσαμε πόσο αρμονικά λειτούργησε όλο αυτό...

ώσπου φτάσαμε στην είσοδο και οι πόρτες άνοιξαν για να μας καλωσορίσουν σε ένα ιστορικό παραμύθι της Βιέννης του 1942 όντας στην καρδιά του City του Λονδίνου...κι έτσι διαβήκαμε τις γυριστές πόρτες του πολλάκις αφηγημένου Sacher Hotel και η vintage receptionist μας πέρασε περικάρπια τα διαβατήρια σε αυτήν την μοναδική εμπειρία...πλήθος κόσμου που δεν ξεχώριζες αν ήταν ηθοποιοί που υποδύονταν ρόλους ή άνθρωποι που θέλανε και το ζούσαν τόσο έντονα μας έκαναν να σταματήσουμε να χαμογελάμε με την υπερβολή της αναπαράστασης και της αληθοφάνειας του σκηνικού και να επιλέξουμε τον δρόμο που θα μας έκανε να το ευχαριστηθούμε και να μας μείνει αξέχαστο...να το ζήσουμε!

αφού διασχίσαμε το φουαγιέ του ξενοδοχείου, ένας ηλικιωμένος καλοζωισμένος κύριος που από μακριά μύριζε μπύρα μάς παρότρυνε στα αυστο-γερμανικά να κάνουμε συνάλλαγμα για να αποφύγουμε τις απατεωνιές των αυστριακών κατά τις αγορές μας στην τοπική αγορά...έτσι κι έγινε...150 "schilling" ήταν τα χρήματά μας για εκείνη την βραδιά στο Sacher Hotel και τα εστιατόρια, bars και casinos τριγύρω...είχαμε 2,5 ώρες στην διάθεση μας μέχρι την έναρξη της μυστικής ταινίας για να περιηγηθούμε σε μιαν άλλην εποχή και ταυτόχρονα να παίξουμε τους δικούς μας ρόλους σε αυτό το καλά οργανωμένο παιχνίδι ενηλίκων...

ένας τεράστιος ακάλυπτος χώρος πίσω από παλιές προσόψεις του ανατολικού Λονδίνου είχε διαμορφωθεί σε ένα τόσο αληθοφανώς στημένο σκηνικό της αυστριακής πρωτεύουσας της εποχής που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...αυτοσχέδια κιόσκια με glühwein και παραδοσιακά wurst σε ψωμί, μέχρι σκετσάκια - αναπαραστάσεις σκηνικών της εποχής με κυνηγητά απατεώνων και συρράξεις μαυραγοριτών μας ενέτασσαν εντέχνως στο σενάριο της ταινίας...

στον πρώτο όροφο του εγκαταλελειμένου κτιρίου ένα οργανωμένο casino και bar σε ετοιμότητα για αυτούς που θέλανε να τζογάρουν και να προκαλέσουν τις τύχες τους στο αντίστοιχο blackjack της εποχής...παραδίπλα ένα αυτοσχέδιο δημόσιο νοσοκομείο παίδων που οι μονάδες εντατικής του θεραπείας είχαν μετατραπεί σε μια από τις αίθουσες προβολής της ταινίας...λίγο πιο απομακρυσμένα το απαγορευμένο φαρμακείο του γνωστού φαρμακοτρίφτη-μαυραγορίτη της εποχής, και πιο απόμερα το "member's only" restaurant για την ελίτ της αυστριακής πρωτεύουσας...

αφού περιηγηθήκαμε χωρικά και χρονικά στην βιεννέζικη ατμόσφαιρα, καθίσαμε να απολαύσουμε την ζωντανή μουσική και την ζωντανή αναπαράσταση της πλοκής της επερχόμενης ταινίας...ώσπου την ατμόσφαιρα έσπασε η σειρήνα ενός ασθενοφόρου και ένα ανθρωποκυνηγητό κάτω από προσωρινές καταπακτές...ήταν το σήμα έναρξης του αριστουργήματος με τον Orson Welles "The Third Man"...

zmel the way forward...

Alt+Ctrl+Delete. Restart. Reset.
...σαν από πρωινό μπάνιο, σαν την 1η Σεπτέμβρη "ευλογημένη" από αγιασμό των σχολικών Σεπτεμβρίων, σαν φρεσκολουσμένη με καινούργια ρούχα Δευτέρα πρωί, σαν άδειος σκληρός δίσκος, σαν μη sync-ed apple συσκευή...
Έτσι αισθάνομαι κάθε πρώτη του χρόνου, καθαρός μαυροπίνακας έτοιμος να δεχτεί χιλιοσβησμένες κιμωλιακές σημειώσεις..
Τις λατρεύω τις νέες αρχές, τα νέα ξεκινήματα, καθαρά και γεμάτα, τόσο απλά όπως το φετινό. Άρτιο. 2012. και ζυγό..εμείς οι τέσσερεις. πρωί πρωί. στο βουνό. στην κορυφή του. ντυμένο στα λευκά, τα καθαρά λευκά..σαν σκουπισμένο με υγρό σφουγγάρι. και εκεί στην λευκή καθάρια βουνοπλαγιά θα ζωγραφίσω με slaloms επιδέξια τον καμβά της φετινής μου χρονιάς...

zmel the good feeling...

...οι μέρες έχουν αρχίσει και γίνονται κρύες πολύ...πολύ...οι δυσεύρετες πλέον αχτίδες του ήλιου δεν σε αφήνουν να συγκεντρωθείς όσο και να το θέλεις όταν ξεπροβάλλουν... είναι ίσως κι ο συνδυασμός των επερχόμενων γιορτών των χριστουγέννων που για έναν παραπάνω λόγο θέλεις να ξεχυθείς στους δρόμους και να εισπνεύσεις την ζωή...είναι όμως και κάτι ανεξήγητο...κάτι λογικά ανεξήγητο...ένα καλό προαίσθημα...



...προγραμματίζω το site visit μου εδώ κι αρκετή ώρα...τα έχω όλα έτοιμα για τις εξωτερικές μου δουλειές, αλλά κι αρκετή μελέτη να μου καλύψει το απόγευμα χωρίς να χρειαστεί να επιστρέψω στο γραφείο για την ημέρα...

...είναι όμορφο το συναίσθημα, όταν όλα τα γεγονότα δενουν μεταξυ τους...το site ειναι σε walking distance απο το γραφειο.. Το venue για τη συναυλια που θελω να παω ειναι ακριβως στην ιδια περιοχη... Κι επισης προβλεπεται να τελειωσω τα observations γυρω στις 4.30μμ κ εχω καποια ωρα να πιω ενα τσαι μελετωντας και σχεδιαζοντας τις κινησεις μας με τον πελατη την επομενη μερα... Και τοτε θα εχει φτασει η στιγμη που θα μπορω να δοκιμασω την τυχη μου για τα εισιτηρια της συναυλιας...λες να ειμαστε τυχεροι? I have a good feeling...

σε ολη την διαδρομη προς την Caledonian Road μου ειχε κολλησει το τραγουδι της... Video Games...ναι...της Lana del Ray...ειναι αυτης το preformance που θελω να δω και που εχει γινει sold out εδω και δυο μηνες...

Ημουν απασχολημενη για πολλη ωρα...οταν εφτασε η καταλληλη στιγμη της ληξης των καθηκοντων μου τρυπωσα στην γαλαζια πορτα πισω απο την περιφραγμενη βεραντουλα και μου ανοιχτηκε ενα τοσο ζεστο περιβαλλον... Εδω μπορεις να τα κανεις ολα...drink, shop and do...εμεινα για περισσοτερα μισαωρα που καθε λιγο προσθετα στην παραμονη μου εκει, αφοσιωμενη στο προγραμμα των δραστηριοτητων που μπορεις να κανεις σε αυτο το μερος παραλληλα με τα cocktails και τις συζητησεις με φιλους και γνωστους...ημουν μονη, και δεν ξερω γιατι δεν ξεκολλουσα...δεν..δεν ηξερα..και, δεν ξεκολλουσα...

Οταν τελειωσα το τελευταιο βιβλιο που ειχα επιλεξει να ξεφυλλισω και να μυρισω, επινα και την τελευταια γουλια του ζεστου μου κρασιου...στη συναυλια δεν ετρεξα τελικα, αλλα ουτε κ το τηλεφωνο χτυπησε... Στο μυαλο μου ολες αυτες τις ωρες διαδραματιζονταν κινηματογραφικα παιχνιδια...πιθανες ασχολιες, αξιοζηλευτες χειροτεχνιες, ενδιαφερουσες αναζητησεις...του μυαλου και της ψυχης που γεμιζει...και αισθανεσαι ομορφα...γεματα...ισως ηταν αυτα τα video games που αναζητουσα...ισως το προαισθημα να βγηκε αληθινο...γεματο...

zmel the blank...

...δεν μου συμβαίνει συχνά, αλλά όταν έρχεται, έρχεται για να μείνει..τουλάχιστον κάποιες ώρες..(κενό)...αυτό που ξυπνάς παρασκευή και χαίρεσαι όπως τότε στο σχολείο που τελειώνει η εβδομάδα, αλλά τώρα δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε περιμένει για το σαββατοκύριακο όπως τότε...(κενό)...και βάζεις τα ωραία σου τα ρουχαλάκια, πας χαρούμενος στο γραφείο, δουλεύεις με όρεξη και κατ'επέκτασιν full παραγωγικά, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι (πάντα..σχεδόν...)...(κενό)...και...φεύγεις σαν κυνηγημένος να ζήσεις το επερχόμενο 48ωρο με την δίψα του τότε...(κενό)...μπαίνεις στο σπίτι, και να....ο κόμπος φτάνει στο λαιμό...κάτι σε πνίγει...το νιώθεις δεν θα σε αφήσει εύκολα...(κενό)...

μιλάς με κόσμο, γελάς με τα αστεία που τόσο καιρό έχεις μάθει και κάνεις καλά..αλλά ο άτιμος εκεί...κάπου λίγο πάνω από το στήθος και λίγο κάτω από τον λαιμό...(κόμπος-κενό)...σαν να τρως μακαρόνια αλλά χωρίς την ευχαρίστηση της γεύσης και με extra βάρος της σκέψης...αυτής..της τόσο γεμάτης από το κενό...(κενό)...

προσπαθείς να βρεις να κάνεις κάτι που θα προσθέσει έστω κάποια αξία στο απόλυτο κενό σου, αλλά μάταια...ο κόμπος είναι αρκετός για να απορροφήσει το άδειο μυαλό σου...(κενό)...βλέπεις ταινία..μπα...σκέφτεσαι να ακούσεις μουσική...μπα...(κενό)...και κάπως έτσι γεμίζεις 15 ώρες κενού...τι???? (κενό)...η ζωή περνά και χάνεται...ο κόμπος διασπάστηκε σε δύο...ένας πνίγει τον λαιμό και ο άλλος αγκαλιάζει το στομάχι και τον σφίγγει.. δυνατά...(κενό)...

ανέκφραστη στέκεσαι εμπρός σε έναν άδειο εαυτό...η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται...(κενό)...κι έτσι αφήνεις πολλές στιγμές να στοιβαχτούν μπροστά σε ένα μυαλό που ξεχειλίζει από άδειες σκέψεις...(κενό)

πλέον πρέπει να σκεφτείς κάπως δραστικά...και αποτελεσματικά...σκεπάζεις κάθε ίχνος σκέψης με το ζεστό πάπλωμα και νανουρίζεις κάθε κενή επιθυμία για αναζήτηση λύσεων κι απαντήσεων σε έναν πολύωρο ύπνο που ελπίζεις να σε μεταφέρει σε έναν άλλον κόσμο που θα υποδύεσαι όλα αυτά που δεν έζησες...(κενό)...

...μάταια...τα βλέφαρα αρνούνται να παραμείνουν κλειστά για περισσότερο από 5 ώρες...ανασηκώνεσαι σάββατο πρωί πλέον στο κρεβάτι προσπαθώντας να αποτινάξεις από το κοιμισμένο κορμί σου τον εφιάλτη στα μονοπάτια με τις κενές σκέψεις και τον ογκώδη κόμπο...(κενό...)

...έξω βρέχει...κι όταν βρέχει θυμάμαι ό,τι αγάπησα...σαν να γυαλίζει κάτω από τις σταγόνες της βροχής καθετί μου αγαπημένο...μα εσένα σε αγαπώ βρέχει δεν βρέχει...(κενό...)

μια γουλιά καφείνης και ξυπνάς έστω κι ένα ίχνος σωματιδίου στο κενό που έχει σκέπασει κάθε λογική μέσα στο μυαλό σου...μουσική...(κενό...)...ναι , μουσική....




τώρα κάνεις πιο γρήγορες κινήσεις...πρέπει να βιαστείς για να προλάβεις εκείνον τον καφέ που πάντα αναβάλλεις...έχεις τόσα πράγματα να κάνεις, και πώς να τα προλάβεις μέσα σε ένα σαββατοκύριακο...είναι μόνο δύο μέρες...δυο μέρες μόνο...(...)

αφήνεις στην μέση το french toast, σκουπίζεις βιαστικά την κανέλα που έχει κολλήσει στο χείλος σου...και με το παλτό στο χέρι κλείνεις την πόρτα πίσω σου...(...)

ξέχασες πριν να κλείσεις το ipod βγάζοντας το από το dock...βάζεις τα ακουστικά στο δρόμο για το πάρκο...(κενό...)

...you won't find out what is being killing me...(κενό...)

...what I feel What I need from you no no no...

...Battery Low.2% remaining...BLANK

zmel looks at the monday's other side...

δεν γνωριζω πολλους ανθρωπους που αγαπουν η εστω συμπαθουν τις δευτερες, αλλα η σημερινη ειναι απο αυτες που δεν συναντας συχνα στην επαγγελματικη ζωη σου..
δεν νιωθω κατι συγκεκριμενο, αλλα ως λατρης των νεων και φρεσκων ξεκινηματων μου δινει ενεργεια για μια νεα εβδομαδα..ναι, συμφωνω.το εγερτηριο ειναι δυσκολο αλλα η θερμοκρασια που ακομα στεκεται περηφανα ανω των 15 βαθμων και τα λευκα συννεφα σκεπαζουν τον λονδρεζικο ουρανο, δημιουργουν την ιδανικη ατμοσφαιρα για μια νεα δυναμικη εκκινηση εβδομαδας..
απαραιτητο ακομπανιαρισμα οι μουσικες του best 92.6 και η σαγηνευτικη φωνη της αφροδιτης σημιτη..
καλημερες...

zmel la boulangerie

Ο καιρος στο Λονδινο ειναι κυκλοθυμικος... Ειμαι εκτος για δουλειες..εχω 40 λεπτα για το lunch break μου και ψαχνω την επιλογη που μου ταιριαζει περισσοτερο... Θα γελαγε κανεις με τα λογια μου αν συνειδητοποιουσε οτι βρισκομαι σε αποσταση αναπνοης απο το Borough Market στο London Bridge..θελω ομως κατι ζεστο, σπιτικο και...στυλατο! Ω ναι..θελω για 40 λεπτα να χαθω σε μια αλλη διασταση της πολης και οι μυρωδιες του φρεσκοψημενου ψωμιου με ελκυουν στο Pain Quotidien, νεο αποκτημα της περιοχης..Αμετρητες επιλογες σε ψωμι, delicious προτασεις για light lunch και το αγαπημενο μου πρωινο σε communal τραπεζι που πρωτοδοκιμασα στις Βρυξελλες..το σκηνικο γεμιζει με μουσικες οι νοτες του Τσαικοφσκι που αμεσως με παραπεμπουν σε χριστουγεννιατικη διαθεση..κι εδω πινοντας την ζεστη μου σοκολατα στολιζω με πλατυ χαμογελο το προσωπο μου..αγοραζω ζεστα croissants και δινω ραντεβου με ενα tea happening chez nous αμεσως μετα το γραφειο..c'est la vie á la cette boulangerie..;)