...δεν μου συμβαίνει συχνά, αλλά όταν έρχεται, έρχεται για να μείνει..τουλάχιστον κάποιες ώρες..(κενό)...αυτό που ξυπνάς παρασκευή και χαίρεσαι όπως τότε στο σχολείο που τελειώνει η εβδομάδα, αλλά τώρα δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε περιμένει για το σαββατοκύριακο όπως τότε...(κενό)...και βάζεις τα ωραία σου τα ρουχαλάκια, πας χαρούμενος στο γραφείο, δουλεύεις με όρεξη και κατ'επέκτασιν full παραγωγικά, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι (πάντα..σχεδόν...)...(κενό)...και...φεύγεις σαν κυνηγημένος να ζήσεις το επερχόμενο 48ωρο με την δίψα του τότε...(κενό)...μπαίνεις στο σπίτι, και να....ο κόμπος φτάνει στο λαιμό...κάτι σε πνίγει...το νιώθεις δεν θα σε αφήσει εύκολα...(κενό)...
μιλάς με κόσμο, γελάς με τα αστεία που τόσο καιρό έχεις μάθει και κάνεις καλά..αλλά ο άτιμος εκεί...κάπου λίγο πάνω από το στήθος και λίγο κάτω από τον λαιμό...(κόμπος-κενό)...σαν να τρως μακαρόνια αλλά χωρίς την ευχαρίστηση της γεύσης και με extra βάρος της σκέψης...αυτής..της τόσο γεμάτης από το κενό...(κενό)...
προσπαθείς να βρεις να κάνεις κάτι που θα προσθέσει έστω κάποια αξία στο απόλυτο κενό σου, αλλά μάταια...ο κόμπος είναι αρκετός για να απορροφήσει το άδειο μυαλό σου...(κενό)...βλέπεις ταινία..μπα...σκέφτεσαι να ακούσεις μουσική...μπα...(κενό)...και κάπως έτσι γεμίζεις 15 ώρες κενού...τι???? (κενό)...η ζωή περνά και χάνεται...ο κόμπος διασπάστηκε σε δύο...ένας πνίγει τον λαιμό και ο άλλος αγκαλιάζει το στομάχι και τον σφίγγει.. δυνατά...(κενό)...
ανέκφραστη στέκεσαι εμπρός σε έναν άδειο εαυτό...η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται...(κενό)...κι έτσι αφήνεις πολλές στιγμές να στοιβαχτούν μπροστά σε ένα μυαλό που ξεχειλίζει από άδειες σκέψεις...(κενό)
πλέον πρέπει να σκεφτείς κάπως δραστικά...και αποτελεσματικά...σκεπάζεις κάθε ίχνος σκέψης με το ζεστό πάπλωμα και νανουρίζεις κάθε κενή επιθυμία για αναζήτηση λύσεων κι απαντήσεων σε έναν πολύωρο ύπνο που ελπίζεις να σε μεταφέρει σε έναν άλλον κόσμο που θα υποδύεσαι όλα αυτά που δεν έζησες...(κενό)...
...μάταια...τα βλέφαρα αρνούνται να παραμείνουν κλειστά για περισσότερο από 5 ώρες...ανασηκώνεσαι σάββατο πρωί πλέον στο κρεβάτι προσπαθώντας να αποτινάξεις από το κοιμισμένο κορμί σου τον εφιάλτη στα μονοπάτια με τις κενές σκέψεις και τον ογκώδη κόμπο...(κενό...)
...έξω βρέχει...κι όταν βρέχει θυμάμαι ό,τι αγάπησα...σαν να γυαλίζει κάτω από τις σταγόνες της βροχής καθετί μου αγαπημένο...μα εσένα σε αγαπώ βρέχει δεν βρέχει...(κενό...)
μια γουλιά καφείνης και ξυπνάς έστω κι ένα ίχνος σωματιδίου στο κενό που έχει σκέπασει κάθε λογική μέσα στο μυαλό σου...μουσική...(κενό...)...ναι , μουσική....
τώρα κάνεις πιο γρήγορες κινήσεις...πρέπει να βιαστείς για να προλάβεις εκείνον τον καφέ που πάντα αναβάλλεις...έχεις τόσα πράγματα να κάνεις, και πώς να τα προλάβεις μέσα σε ένα σαββατοκύριακο...είναι μόνο δύο μέρες...δυο μέρες μόνο...(...)
αφήνεις στην μέση το french toast, σκουπίζεις βιαστικά την κανέλα που έχει κολλήσει στο χείλος σου...και με το παλτό στο χέρι κλείνεις την πόρτα πίσω σου...(...)
ξέχασες πριν να κλείσεις το ipod βγάζοντας το από το dock...βάζεις τα ακουστικά στο δρόμο για το πάρκο...(κενό...)
...you won't find out what is being killing me...(κενό...)
...what I feel What I need from you no no no...
...Battery Low.2% remaining...BLANK
No comments:
Post a Comment