είναι περίεργο το πόσο καλά μαθαίνω τον εαυτό μου μεγαλώνοντας...πολλές φορές και λυτρωτικό, όντας προληπτικό...έτσι λοιπόν λειτούργησα και κατά την επιστροφή μου από τις διακοπές των Χριστουγέννων..σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι για να περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται κι αυτή η περίοδος προσαρμογής...εντελώς εκνστικτωδώς φρόντισα να αφήσω αρκετό χρόνο ελεύθερο στην ασφάλεια της μοναξιάς μου στο σπίτι αλλά ταυτόχρονα να γεμίσω τα απογεύματα μου και τα βράδια μου συναντώντας τα άτομα που αισθάνομαι πιο κοντά μου και κάνοντας διαφορετικά πράγματα που μου αρέσουν και που μόνο το Λονδίνο μου προσφέρει..
με είχε ενημερώσει η Ε. γι αυτήν την βραδιά, και πάντα την εμπιστεύομαι..."είναι μια μυστική βραδιά, και δεν έχεις να αγχώνεσαι για το αν θα σου αρέσει η οργάνωση της, γιατί πολύ απλά σίγουρα θα σου αρέσει..."
κι έτσι κι έγινε..τα εισιτήρια μας είχαν εκδοθεί για Παρασκευή απόγευμα στις 7μμ...πάνω τους τυπωμένος ένας κωδικός αριθμός και ως σημείο συνάντησης ο σταθμός του Υπόγειου "Barbican".. "Secret Cinema"...και η αγωνία μας κορυφωνόταν όσο το τρένο πλησίαζε στο σταθμό...
από τις πρώτες κιόλας στιγμές ήταν ξεκάθαρο ότι κάτι συνέβαινε...κάτι μυστηριώδες...μιά αυστηρή φιγούρα σαν βγαλμένη από την Κεντρική Ευρώπη, κρατώντας μια τεράστια μαύρη ομπρέλα όριζε το πρώτο αναγνωριστικό σημείο της βραδιάς...παραδίπλα, κατέφθανε κόσμος είτε κρατώντας λουλούδια είτε ντυμένος πένθιμα, είτε ακόμη ντυμένοι σαν γερμανοί κι αυστριακοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...για να είμαι ειλικρινής κάποια hints είχαν δοθεί κατά την παραλαβή των μυστικών κωδικών στα εισιτήρια που σκιαγραφούσαν στο περίπου το ύφος της βραδιάς και προέτρεπαν τους πιο τολμηρούς να μυηθούν στο παραμύθι και να γίνουν έστω και για λίγο ήρωες σε αυτό το μυστικό παιχνίδι...
με εντελώς υπόγειο τρόπο οδηγηθήκαμε κατά ομάδες μέσα από στενά που αν κι ανήκαν σε μια από τις πρότερες γειτονιές μου στο Λονδίνο ένιωθα ότι δεν τα είχα ξαναδιαβεί...στη διαδρομή στοιχεία από το μυστικό παιχνίδι μάς έβαζαν όλο και περισσότερο στην ατμόσφαιρα αυτού που θα ακολουθούσε...εκ των υστέρων διαπιστώσαμε πόσο αρμονικά λειτούργησε όλο αυτό...
ώσπου φτάσαμε στην είσοδο και οι πόρτες άνοιξαν για να μας καλωσορίσουν σε ένα ιστορικό παραμύθι της Βιέννης του 1942 όντας στην καρδιά του City του Λονδίνου...κι έτσι διαβήκαμε τις γυριστές πόρτες του πολλάκις αφηγημένου Sacher Hotel και η vintage receptionist μας πέρασε περικάρπια τα διαβατήρια σε αυτήν την μοναδική εμπειρία...πλήθος κόσμου που δεν ξεχώριζες αν ήταν ηθοποιοί που υποδύονταν ρόλους ή άνθρωποι που θέλανε και το ζούσαν τόσο έντονα μας έκαναν να σταματήσουμε να χαμογελάμε με την υπερβολή της αναπαράστασης και της αληθοφάνειας του σκηνικού και να επιλέξουμε τον δρόμο που θα μας έκανε να το ευχαριστηθούμε και να μας μείνει αξέχαστο...να το ζήσουμε!
αφού διασχίσαμε το φουαγιέ του ξενοδοχείου, ένας ηλικιωμένος καλοζωισμένος κύριος που από μακριά μύριζε μπύρα μάς παρότρυνε στα αυστο-γερμανικά να κάνουμε συνάλλαγμα για να αποφύγουμε τις απατεωνιές των αυστριακών κατά τις αγορές μας στην τοπική αγορά...έτσι κι έγινε...150 "schilling" ήταν τα χρήματά μας για εκείνη την βραδιά στο Sacher Hotel και τα εστιατόρια, bars και casinos τριγύρω...είχαμε 2,5 ώρες στην διάθεση μας μέχρι την έναρξη της μυστικής ταινίας για να περιηγηθούμε σε μιαν άλλην εποχή και ταυτόχρονα να παίξουμε τους δικούς μας ρόλους σε αυτό το καλά οργανωμένο παιχνίδι ενηλίκων...
ένας τεράστιος ακάλυπτος χώρος πίσω από παλιές προσόψεις του ανατολικού Λονδίνου είχε διαμορφωθεί σε ένα τόσο αληθοφανώς στημένο σκηνικό της αυστριακής πρωτεύουσας της εποχής που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...αυτοσχέδια κιόσκια με glühwein και παραδοσιακά wurst σε ψωμί, μέχρι σκετσάκια - αναπαραστάσεις σκηνικών της εποχής με κυνηγητά απατεώνων και συρράξεις μαυραγοριτών μας ενέτασσαν εντέχνως στο σενάριο της ταινίας...
στον πρώτο όροφο του εγκαταλελειμένου κτιρίου ένα οργανωμένο casino και bar σε ετοιμότητα για αυτούς που θέλανε να τζογάρουν και να προκαλέσουν τις τύχες τους στο αντίστοιχο blackjack της εποχής...παραδίπλα ένα αυτοσχέδιο δημόσιο νοσοκομείο παίδων που οι μονάδες εντατικής του θεραπείας είχαν μετατραπεί σε μια από τις αίθουσες προβολής της ταινίας...λίγο πιο απομακρυσμένα το απαγορευμένο φαρμακείο του γνωστού φαρμακοτρίφτη-μαυραγορίτη της εποχής, και πιο απόμερα το "member's only" restaurant για την ελίτ της αυστριακής πρωτεύουσας...
αφού περιηγηθήκαμε χωρικά και χρονικά στην βιεννέζικη ατμόσφαιρα, καθίσαμε να απολαύσουμε την ζωντανή μουσική και την ζωντανή αναπαράσταση της πλοκής της επερχόμενης ταινίας...ώσπου την ατμόσφαιρα έσπασε η σειρήνα ενός ασθενοφόρου και ένα ανθρωποκυνηγητό κάτω από προσωρινές καταπακτές...ήταν το σήμα έναρξης του αριστουργήματος με τον Orson Welles "The Third Man"...
No comments:
Post a Comment