zmel the bubbly white cubic sundays...

είναι από αυτά τα κυριακάτικα πρωινά του χειμώνα που απλά ξυπνάς νωρίς, χωρίς κανέναν λόγο...απόλυτη ησυχία στο υπόλοιπο σπίτι κι έξω από το παράθυρο μια λονδρέζικη καινούργια μέρα να σε καλεί στους δρόμους της...έχοντας αποβάλλει κάθε ίχνος συντηρητικής αισθητικής από τις επιθυμίες σου για την ημέρα ξεκινάς μόνος, με μόνη συντροφιά στις περιηγήσεις σου την διάθεσή σου, για κάτι νέο και διαφορετικό...

το τρένο σταματάει στο σταθμό του London Bridge; μη ρωτάς πώς έφτασα εδώ..μπήκα στο πρώτο βαγόνι του πρώτου τρένου που έφτασε στο σταθμό δίπλα στο σπίτι μου...φανταζόμουν ότι δεν είχα και πολλές επιλογές για κάτι νέο σε αυτήν την περιοχή μιάς και ήταν από τις πρώτες επιλογές μου τα εναλλακτικά μου weekends...

κατευθύνθηκα προς την Bermondsey Street όπου είχα διαβάσει πρόσφατα για τη νέα White Cube γκαλερί στο Λονδίνο; μια γκαλερί που ιστορικά φιλοξενεί διεθνώς αναγνωρισμένα ονόματα της σύγχρονης τέχνης. Ήταν μια καλή ευκαιρία να την επισκεφθώ, είχα διαβάσει πολλά και για τον αρχιτεκτονικό της σχεδιασμό...
μέσα στις κατάλευκες κυβικές αίθουσες (white cube γαρ..) ζωγραφικές που αποδομούν κι επαναπροσδιορίζουν τις παραδοσιακές μεθόδους έκθεσης του γερμανού Nikolas Gambaroff. στην έκθεση με τίτλο “Male Fantasies”, ο καλλιτέχνης διαμελίζει την υλικότητα του μέσου κι ανακαλύπτει εκ νέου τον χώρο μέσα στον οποίο εκθέτει τα έργα του...κοινώς δεν αρκείται στην μονοδιάστατη έκφραση της τέχνης του, αλλά επεκτείνεται και στις άλλες διαστάσεις του χώρου συνδυάζοντας την ζωγραφική με την γλυπτική...
σε μιά άλλη αίθουσα, για πρώτη φορά στο Λονδίνο φιλοξενείται τόσο μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής δράσης του επίσης γερμανού Anselm Kiefer. Η έκθεσή του με τίτλο “Il Mistero delle Cathedrale” υποστηρίζει τον μυστικό κωδικό της «Αλχημείας», επιταχύνοντας την μεταμόρφωση που είναι ήδη παρούσα σε όλα τα πράγματα...τα έργα του αλληγορικά, τα στοιχεία τους όμως εμφανή σε μεγάλη κλίμακα...πέρασα αποσβολωμένη πολλή ώρα περιφερόμενη μέσα σε αυτόν τον κύβο – hub της διεθνούς αναγνωρισμένης τέχνης εντυπωσιασμένη από την ιστορία που κρύβεται πίσω από τις τεχνοτροπίες και τα ερεθίσματα τους...

βγαίνοντας και πάλι στον δρόμο, ο κόσμος έχει ξεχυθεί και βολτάρει πιο ζωηρά καθώς πλησιάζει μεσημέρι πια...το βήμα μου σταματάει έξω από ένα μαγαζί που πολύ περίεργα με μεταφέρει, σε συνδυασμό με όλο το περιβάλλον σκηνικό, σε εναλλακτικές βόλτες στη Νέα Υόρκη..ίσως είναι το όνομά του..”Village East”, bar και restaurant, και δίχως δεύτερη σκέψη μπαίνω μέσα και κάθομαι στο bar...είναι τόσο ζεστή η ατμόσφαιρα, που είμαι σίγουρη ότι δεν είναι μόνο το ξύλο, ως κυρίαρχο υλικό της διακόσμησης και της επένδυσης του χώρου αλλά και η αύρα του κόσμου εδώ που παίρνει το πρωινό του, έστω και καθυστερημένα μέσα στην μέρα...πλάι μου στίβα κυριακάτικες εφημερίδες έτοιμες για ξεφύλλισμα κι από πάνω μου περίτεχνο υφασμάτινο φωτιστικό με ωθεί με τις ζεστές του γλυκιές λάμψεις σε νωχελικό κυριακάτικο μεσημέρι σε μια βόλτα που σίγουρα βγήκα κερδισμένη...ένας χαρακτηριστικός νεαρός άγγλος, όχι από τους φλεγματικούς, έρχεται για την παραγγελία... “have you decided, ma’m?”, είπε με την οξφορδιανή προφορά που πεθαίνω. “Sure, I’ll have a mimosa,please!”, απάντησα με στόμφο...δεν θα μπορούσε να κλείσει διαφορετικά η περιηγησή μου...το αγαπημένο μου νεοϋορκέζικο cocktail σαμπάνιας επισφραγίζει με επισημότητα αυτήν την τόσο ωραία Κυριακή στο νοτιοανατολικό Λονδίνο...mimoza darling!



http://whitecube.com/
http://www.villageeast.co.uk/