zmel the good feeling...

...οι μέρες έχουν αρχίσει και γίνονται κρύες πολύ...πολύ...οι δυσεύρετες πλέον αχτίδες του ήλιου δεν σε αφήνουν να συγκεντρωθείς όσο και να το θέλεις όταν ξεπροβάλλουν... είναι ίσως κι ο συνδυασμός των επερχόμενων γιορτών των χριστουγέννων που για έναν παραπάνω λόγο θέλεις να ξεχυθείς στους δρόμους και να εισπνεύσεις την ζωή...είναι όμως και κάτι ανεξήγητο...κάτι λογικά ανεξήγητο...ένα καλό προαίσθημα...



...προγραμματίζω το site visit μου εδώ κι αρκετή ώρα...τα έχω όλα έτοιμα για τις εξωτερικές μου δουλειές, αλλά κι αρκετή μελέτη να μου καλύψει το απόγευμα χωρίς να χρειαστεί να επιστρέψω στο γραφείο για την ημέρα...

...είναι όμορφο το συναίσθημα, όταν όλα τα γεγονότα δενουν μεταξυ τους...το site ειναι σε walking distance απο το γραφειο.. Το venue για τη συναυλια που θελω να παω ειναι ακριβως στην ιδια περιοχη... Κι επισης προβλεπεται να τελειωσω τα observations γυρω στις 4.30μμ κ εχω καποια ωρα να πιω ενα τσαι μελετωντας και σχεδιαζοντας τις κινησεις μας με τον πελατη την επομενη μερα... Και τοτε θα εχει φτασει η στιγμη που θα μπορω να δοκιμασω την τυχη μου για τα εισιτηρια της συναυλιας...λες να ειμαστε τυχεροι? I have a good feeling...

σε ολη την διαδρομη προς την Caledonian Road μου ειχε κολλησει το τραγουδι της... Video Games...ναι...της Lana del Ray...ειναι αυτης το preformance που θελω να δω και που εχει γινει sold out εδω και δυο μηνες...

Ημουν απασχολημενη για πολλη ωρα...οταν εφτασε η καταλληλη στιγμη της ληξης των καθηκοντων μου τρυπωσα στην γαλαζια πορτα πισω απο την περιφραγμενη βεραντουλα και μου ανοιχτηκε ενα τοσο ζεστο περιβαλλον... Εδω μπορεις να τα κανεις ολα...drink, shop and do...εμεινα για περισσοτερα μισαωρα που καθε λιγο προσθετα στην παραμονη μου εκει, αφοσιωμενη στο προγραμμα των δραστηριοτητων που μπορεις να κανεις σε αυτο το μερος παραλληλα με τα cocktails και τις συζητησεις με φιλους και γνωστους...ημουν μονη, και δεν ξερω γιατι δεν ξεκολλουσα...δεν..δεν ηξερα..και, δεν ξεκολλουσα...

Οταν τελειωσα το τελευταιο βιβλιο που ειχα επιλεξει να ξεφυλλισω και να μυρισω, επινα και την τελευταια γουλια του ζεστου μου κρασιου...στη συναυλια δεν ετρεξα τελικα, αλλα ουτε κ το τηλεφωνο χτυπησε... Στο μυαλο μου ολες αυτες τις ωρες διαδραματιζονταν κινηματογραφικα παιχνιδια...πιθανες ασχολιες, αξιοζηλευτες χειροτεχνιες, ενδιαφερουσες αναζητησεις...του μυαλου και της ψυχης που γεμιζει...και αισθανεσαι ομορφα...γεματα...ισως ηταν αυτα τα video games που αναζητουσα...ισως το προαισθημα να βγηκε αληθινο...γεματο...

zmel the blank...

...δεν μου συμβαίνει συχνά, αλλά όταν έρχεται, έρχεται για να μείνει..τουλάχιστον κάποιες ώρες..(κενό)...αυτό που ξυπνάς παρασκευή και χαίρεσαι όπως τότε στο σχολείο που τελειώνει η εβδομάδα, αλλά τώρα δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε περιμένει για το σαββατοκύριακο όπως τότε...(κενό)...και βάζεις τα ωραία σου τα ρουχαλάκια, πας χαρούμενος στο γραφείο, δουλεύεις με όρεξη και κατ'επέκτασιν full παραγωγικά, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι (πάντα..σχεδόν...)...(κενό)...και...φεύγεις σαν κυνηγημένος να ζήσεις το επερχόμενο 48ωρο με την δίψα του τότε...(κενό)...μπαίνεις στο σπίτι, και να....ο κόμπος φτάνει στο λαιμό...κάτι σε πνίγει...το νιώθεις δεν θα σε αφήσει εύκολα...(κενό)...

μιλάς με κόσμο, γελάς με τα αστεία που τόσο καιρό έχεις μάθει και κάνεις καλά..αλλά ο άτιμος εκεί...κάπου λίγο πάνω από το στήθος και λίγο κάτω από τον λαιμό...(κόμπος-κενό)...σαν να τρως μακαρόνια αλλά χωρίς την ευχαρίστηση της γεύσης και με extra βάρος της σκέψης...αυτής..της τόσο γεμάτης από το κενό...(κενό)...

προσπαθείς να βρεις να κάνεις κάτι που θα προσθέσει έστω κάποια αξία στο απόλυτο κενό σου, αλλά μάταια...ο κόμπος είναι αρκετός για να απορροφήσει το άδειο μυαλό σου...(κενό)...βλέπεις ταινία..μπα...σκέφτεσαι να ακούσεις μουσική...μπα...(κενό)...και κάπως έτσι γεμίζεις 15 ώρες κενού...τι???? (κενό)...η ζωή περνά και χάνεται...ο κόμπος διασπάστηκε σε δύο...ένας πνίγει τον λαιμό και ο άλλος αγκαλιάζει το στομάχι και τον σφίγγει.. δυνατά...(κενό)...

ανέκφραστη στέκεσαι εμπρός σε έναν άδειο εαυτό...η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται...(κενό)...κι έτσι αφήνεις πολλές στιγμές να στοιβαχτούν μπροστά σε ένα μυαλό που ξεχειλίζει από άδειες σκέψεις...(κενό)

πλέον πρέπει να σκεφτείς κάπως δραστικά...και αποτελεσματικά...σκεπάζεις κάθε ίχνος σκέψης με το ζεστό πάπλωμα και νανουρίζεις κάθε κενή επιθυμία για αναζήτηση λύσεων κι απαντήσεων σε έναν πολύωρο ύπνο που ελπίζεις να σε μεταφέρει σε έναν άλλον κόσμο που θα υποδύεσαι όλα αυτά που δεν έζησες...(κενό)...

...μάταια...τα βλέφαρα αρνούνται να παραμείνουν κλειστά για περισσότερο από 5 ώρες...ανασηκώνεσαι σάββατο πρωί πλέον στο κρεβάτι προσπαθώντας να αποτινάξεις από το κοιμισμένο κορμί σου τον εφιάλτη στα μονοπάτια με τις κενές σκέψεις και τον ογκώδη κόμπο...(κενό...)

...έξω βρέχει...κι όταν βρέχει θυμάμαι ό,τι αγάπησα...σαν να γυαλίζει κάτω από τις σταγόνες της βροχής καθετί μου αγαπημένο...μα εσένα σε αγαπώ βρέχει δεν βρέχει...(κενό...)

μια γουλιά καφείνης και ξυπνάς έστω κι ένα ίχνος σωματιδίου στο κενό που έχει σκέπασει κάθε λογική μέσα στο μυαλό σου...μουσική...(κενό...)...ναι , μουσική....




τώρα κάνεις πιο γρήγορες κινήσεις...πρέπει να βιαστείς για να προλάβεις εκείνον τον καφέ που πάντα αναβάλλεις...έχεις τόσα πράγματα να κάνεις, και πώς να τα προλάβεις μέσα σε ένα σαββατοκύριακο...είναι μόνο δύο μέρες...δυο μέρες μόνο...(...)

αφήνεις στην μέση το french toast, σκουπίζεις βιαστικά την κανέλα που έχει κολλήσει στο χείλος σου...και με το παλτό στο χέρι κλείνεις την πόρτα πίσω σου...(...)

ξέχασες πριν να κλείσεις το ipod βγάζοντας το από το dock...βάζεις τα ακουστικά στο δρόμο για το πάρκο...(κενό...)

...you won't find out what is being killing me...(κενό...)

...what I feel What I need from you no no no...

...Battery Low.2% remaining...BLANK

zmel looks at the monday's other side...

δεν γνωριζω πολλους ανθρωπους που αγαπουν η εστω συμπαθουν τις δευτερες, αλλα η σημερινη ειναι απο αυτες που δεν συναντας συχνα στην επαγγελματικη ζωη σου..
δεν νιωθω κατι συγκεκριμενο, αλλα ως λατρης των νεων και φρεσκων ξεκινηματων μου δινει ενεργεια για μια νεα εβδομαδα..ναι, συμφωνω.το εγερτηριο ειναι δυσκολο αλλα η θερμοκρασια που ακομα στεκεται περηφανα ανω των 15 βαθμων και τα λευκα συννεφα σκεπαζουν τον λονδρεζικο ουρανο, δημιουργουν την ιδανικη ατμοσφαιρα για μια νεα δυναμικη εκκινηση εβδομαδας..
απαραιτητο ακομπανιαρισμα οι μουσικες του best 92.6 και η σαγηνευτικη φωνη της αφροδιτης σημιτη..
καλημερες...

zmel la boulangerie

Ο καιρος στο Λονδινο ειναι κυκλοθυμικος... Ειμαι εκτος για δουλειες..εχω 40 λεπτα για το lunch break μου και ψαχνω την επιλογη που μου ταιριαζει περισσοτερο... Θα γελαγε κανεις με τα λογια μου αν συνειδητοποιουσε οτι βρισκομαι σε αποσταση αναπνοης απο το Borough Market στο London Bridge..θελω ομως κατι ζεστο, σπιτικο και...στυλατο! Ω ναι..θελω για 40 λεπτα να χαθω σε μια αλλη διασταση της πολης και οι μυρωδιες του φρεσκοψημενου ψωμιου με ελκυουν στο Pain Quotidien, νεο αποκτημα της περιοχης..Αμετρητες επιλογες σε ψωμι, delicious προτασεις για light lunch και το αγαπημενο μου πρωινο σε communal τραπεζι που πρωτοδοκιμασα στις Βρυξελλες..το σκηνικο γεμιζει με μουσικες οι νοτες του Τσαικοφσκι που αμεσως με παραπεμπουν σε χριστουγεννιατικη διαθεση..κι εδω πινοντας την ζεστη μου σοκολατα στολιζω με πλατυ χαμογελο το προσωπο μου..αγοραζω ζεστα croissants και δινω ραντεβου με ενα tea happening chez nous αμεσως μετα το γραφειο..c'est la vie á la cette boulangerie..;)

zmel the summer...

Καλοκαιρι ειναι...

Η μυρωδια απο το φιδακι πλαι απο την σκηνη...
Τα ζουμια απο το ροδακινο που γλυφουν τα δαχτυλα...
Το σεντονι που σκεπαζει το γυμνο σωμα τις πρωτες πρωινες ωρες...
Οι φραουλες με κρεμα στο Regent's Park...
Το ρουμι με cola και παγο ενα βραδυ καθημερινης στο σπιτι με κλειστα φωτα κι ανοιχτα παραθυρα...
Το μπουγελο με λαστιχο στον κηπο μετα το μπανιο στην θαλασσα...
Τα βερυκοκα που εχουν γευση αλμυρας της θαλασσας οπου πλυθηκαν...
Ο λουκουμας στην παραλια..και η αμμος που εχει κολλησει πανω του..
Ο βαθυς μεσημεριανος υπνος κατω απο την φλαμουρια...
Το υποβρυχιο στον πλατανο στο Πηλιο..
Οι tequiles στο ναυαγο στην Χαλκιδικη...
Η συναυλια της Αλκηστις στο Sani festival...
Τα μυδια με ουζακι στο γαιδουρονησι απεναντι απο την Ουρανουπολη...
Ο Julio στο αγναντι...
Τα after hour βραδια στο Lido...
Η πασαρελα στο Shark...
Ο ζεστος γαλλικος καφες το απογευμα πλαι στην πισινα...
Τα παιχνιδια με τα κουζινικα πανω στο χωμα στο Νησι...
Οι γρατζουνιες στα γονατα...
Η αποδραση για παγωτο στο Διαβολο...
Η εξοδος στα Κυματα...
Η αναγνωση της Super Κατερινα...
Η προετοιμασια για το σχολειο με τις Χαρουμενες Διακοπες...
Το Nitro στην ξαπλωστρα στην ακροθαλασσια...
Οι βολτες στην Χωρα με το μαγιο οταν ολοι βγαινουν για φαγητο...
Η Σαντορινη το σουρουπο...
Τα λιτα κυματιστα μαλλια...
Οι havaianas μου...
Οι ξενες στην μαρινα...
Ο ηχος απο τα πανια και το κυμα στην προβλητα...
Η κουπαστη που κολλαει στο καταστρωμα..
Τα λουκουμια της Συρου...
Το ουζακι στον Βασιλα...
Οι θυμησες απο το Ποσειδι...
Το μπαλκονι στο Αιγαιο στο σπιτι στο Πηλιο...
Τα ξενυχτια στην Νταμουχαρη..

Εγω...την πρωτη Αυγουστου...που δεν σταματαω να σκεφτομαι πως μυριζει το καλοκαιρι...(συνεχιζεται......)

ΗΜΕΡΑ 1Η: Departure Day

Είναι από τις λίγες φορές που ακούω το ξυπνητήρι και χαμογελάω... τις ξεκούραστες βλεφαρίδες μου ξεμπλέκουν οι ζεστές αχτίδες του ήλιου που διαπερνούν τις κλειστές κουρτίνες... ο καφές και το πλούσιο και δροσερό πρωινό συμπληρώνουν το setting των τελευταίων ετοιμασιών της επικείμενης αναχώρησης...

Μισό 24ωρο αργότερα αλλά ακόμη στην ίδια ημερολογιακή ημέρα βρισκόμαστε εν αναμονεί για τον έλεγχο των διαβατηρίων στα "σύνορα" της πόλης των αγγέλων... νιώθω περικυκλωμένη από χιλιάδες όνειρα φτιασιδωμένα που στριμώχνονται σε αυτήν την αχανώς διάσπαρτη πόλη...

Η αυλαία αυτής της τόσο μακράς διάρκειας μέρας μας βρίσκει στη Santa Monica... εκεί που το Hollywood συναντάει το καλοκαίρι, και ο Pacific ωκεανός ξαπλώνει σε λευκές παραλίες γευτήκαμε τα πρώτα cocktails των διακοπών σε ένα σκηνικό που θύμιζε ζωντανή παράσταση από low budget hollywood-ιανή παραγωγή... κλείνω τα μάτια μου και ο 2Pac με νανουρίζει California dreamin'...

flying zmel...

στο μυαλο μου ολα ενα κουβαρι...εικονες και γευσεις απο πραξεις του παρελθοντος και του παροντος μαχονται στο απεραντο ring του ωκεανου του λογισμικου μου...

το ειχα καποτε διαβασει οτι διασχιζοντας τον Ατλαντικο παιζει περιεργα παιχνιδια το μυαλο, αλλα ποτε δεν πιστευα οτι θα βρισκομουν αντιμετωπη με ενα τετοιο γοητευτικα αγριο θεαμα απο σκηνες της ζωης μου..αυτες που εζησα, αυτες που τωρα βιωνω και αυτες που καθημερινα σκηνοθετω να ζω...

στην καμπη των πρωτων μου τριαντα χρονων, ακουω lovesong των Cure, covered by Adele ως μεταλλαγμενο στοιχειο μιας ακρως ερωτικης φυσης. However far away I will always love you, συλλεγω και παιρνω μαζι μου σε αυτο το ξεφρενο ταξιδι, ολα αυτα τα συναισθηματα μου που παντα εχω φυλαγμενα για σενα...

Η αγροσυρτη μελωδια σερνεται ηδονιστικα στους διαδρομους των ωστικων μου αισθησεων και μου ζωντανευει σκονισμενες αναμνησεις ... However far away I will always love you...παλι εσυ...απο τις Μεγαλες Παρασκευες στο νησι, μεχρι το τελος του κοσμου...η μαλλον καπου εκει κοντα...

old friend, why are you so shy...? ειμαι εγω...i wish nothing but the best for you... βροχη - ηλιος - φοινικες - Πατμος - μανουλα - regatta - σταμνες στην Κερκυρα - Λονδινο - Imperial - πολη των αγγελων...

don't forget me, i beg, i remember you said...και ολα αυτα ξεκινησαν απο εκεινη την TDK gold..με τις ραψωδιες...

Ressurection..
ψυχικης και καθολικης...

*post composed on 22nd April, Good Friday, flight Virgin Atlantic LHR to LAX